Najbiedniejsze państwo na świecie wg. Big Mac Index – Kenia. Najbiedniejsze państwo na świecie zgodnie z tzw. Big Mac Index to Kenia, która jest krajem rolniczym przekłada się to na niższe zarobki i wpływy do budżetu państwa. Chociaż w przeliczeniu PKB na osobę Kenia to nie najbiedniejsze kraje na świecie to zgodnie z powyższym Nie jest tajemnicą, że piękno jest w oku patrzącego, a każdy ma inne zdanie na temat tego, kto jest najgorętszy i najpiękniejszy na świecie. Jednak lista 15 najgorętszych i najpiękniejszych kobiet na świecie w 2023 r. jest opracowywana na podstawie różnych kryteriów, takich jak talent, uroda i sława. Występują one u około 5%-8% populacji na świecie. Oczy zielone. Zielone oczy są tak naprawdę bardzo rzadkie. Znajduje się w nich mała lub umiarkowana ilość melaniny, dzięki temu możemy dostrzec tzw. lampę szczelinową- jest to niebieska tęczówka, na której obecne są brązowe plamki. Fizycznie zielony pigment nie istnieje. Kto ma najpiękniejszy uśmiech na świecie? Tytuł: Kto ma najpiękniejszy uśmiech na świecie? Wprowadzenie Piękno uśmiechu jest sprawą subiektywną, ponieważ różne kultury i jednostki mają unikalne preferencje. Przeprowadzono jednak kilka badań mających na celu zbadanie koncepcji pięknego uśmiechu. Celem tego artykułu jest przedstawienie najnowszych informacji i wyników badań Język włoski - najłatwiejszy język świata. Język włoski jest używany w ponad 25 krajach m.in. we Włoszech, Szwajcarii czy Malcie. Posługuje się tym językiem ponad 100 milionów ludzi. Przez lingwistów jest uważany nie tylko za jeden z łatwiejszych, ale także za jeden z najpiękniejszych języków świata. My jednak przede wszystkim cieszymy się sukcesem Polki. To już kolejny raz, kiedy nasza rodaczka zagościła na okładce najsłynniejszego na świecie magazynu o modzie. W kwietniu na okładce amerykańskiej edycji "Vogue" zagościła Ania Jagodzińska, a w maju na okładce "Vogue Paris" mogliśmy podziwiać Anję Rubik – najsłynniejszą . Foto: Marzenie niemal każdego podróżnika, kraj kojarzący się z Władcą Pierścieni, kiwi, rugby, a przede wszystkim z piękną przyrodą. Nowa Zelandia, bo o niej mowa, przemierzana kamperem przez naszych reporterów - sprawdźcie to! 7 dni i 1700 kilometrów wielkiej przygody na Wyspie Południowej. Krajobrazy widziane zza kierownicy auta, szlaki przemierzane na dwóch kółkach oraz spokojna toń zatoki podziwiana z kajaka. Wszystko to oraz wiele innych sekretów i smaczków skrywanych na Nowej Zelandii pokaże Wam kamera wideo znajdziecie na YT. Pamiętajcie dać suba! >>Więcej wideo znajdziecie na YT. Pamiętajcie dać suba! >> Oferty w najlepszej cenie „Lustereczko, lustereczko powiedz przecie, kto jest najpiękniejszy na świecie?” – zapytała królowa w baśni o królewnie Śnieżce. Czy był to przejaw narcyzmu? Jeśli weźmiesz pod uwagę to, że narcyzi są zarozumiali, zakochani w sobie i łatwo się obrażają, to tak. Ale, dlaczego królowa miałaby być narcyzem, skoro to przeważnie męska cecha osobowości? Kim jest narcyz? Jak go rozpoznać i jak z nim żyć? Czy kobiety też bywają narcystyczne? W tym artykule uzyskasz odpowiedzi na te pytania. Spis treści: Mit o Narcyzie, czyli skąd to się wzięło? Narcyzm – co to jest? Narcyzm przyczyny Osobowość narcystyczna – czym jest? Osobowość narcystyczna cechy Związek z narcyzem – jak wygląda? Leczenie narcystycznych zaburzeń osobowości Mit o Narcyzie, czyli skąd to się wzięło? Termin „narcyzm” wywodzi się z historii Narcyza, który w mitologii greckiej jest opisywany jako piękny, pożądany młodzieniec. Wywierał niesamowite wrażenie na płci przeciwnej. Był jednak na tyle wybredny, dumny i arogancki, że odrzucił nawet miłość nimfy Echo. Za karę Afrodyta skazała go na zakochanie się we własnym odbiciu. Tak pokochał samego siebie i ostatecznie zginął z powodu miłości własnej. Na bazie tej mitologii powstało w psychologii określenie narcystyczne zaburzenie osobowości. Narcyzm – co to jest? Potocznie narcyzm oznacza zakochanie się w sobie lub podziwianie samego siebie. Innymi słowy, osoba, która jest narcystyczna, uważa się za ważniejszą i lepszą od innych. Ma tendencję do przeceniania siebie i zachowywania się w większości lekkomyślnie i samolubnie. Często narcyza można rozpoznać po tym, że jest on bardzo skupiony na sobie i ma szczególnie pozytywny obraz siebie. Narcyzi są praktycznie odporni na krytykę z zewnątrz. Tacy ludzie zwykle przeceniają siebie bezgranicznie, mało interesują się innymi, a często nawet postępują bezlitośnie i chłodno wobec bliskich i znajomych. Zazwyczaj wyidealizowany obraz siebie narcyza i świat jego emocji nie idą w parze. Narcyzi mają zwykle pięć kluczowych cech, którymi wyróżniają się od innych: nadmierna pewność siebie,wielokrotne poszukiwanie potwierdzenia własnej wartości w skupianiu na sobie uwagi innych osób,silne dążenie do dominacji,niechęć do uwzględniania uczuć innych we własnych decyzjach,odczuwanie w głębi duszy niepokoju i niecierpliwość. Narcyzm – przyczyny Można pomyśleć, że współczesny styl życia, wspierany przez media społecznościowe, blogerów, vlogerów, instagramerów itd. sprzyja narcyzmowi. Nie ma jednak badań empirycznych, które wykazałyby, że zaburzenia narcystyczne są obecnie bardziej powszechne. Rolę odgrywają różne czynniki, w tym na przykład wpływy środowiskowe i wychowanie. Przede wszystkim duże znaczenie mają niekorzystne interakcje z opiekunami w dzieciństwie. Na przykład ​​rodzice oziębli emocjonalnie lub z utajoną agresją zachęcają dziecko do nadmiernej autoekspresji. Dzieci, które otrzymują niewielkie uznanie, radzą sobie z tym naruszeniem poczucia własnej wartości, koncentrując się na osiągnięciach, za które są chwalone. Ponadto niektórzy badacze sugerują, że dzieci, którym rodzice nie dają żadnych ograniczeń, mogą rozwijać nierealistyczny i perfekcjonistyczny, wręcz narcystyczny obraz siebie. Uważają się za lepsze od innych, mądrzejsze, ładniejsze itd. U nastolatków często można zaobserwować fantazje o wielkości, wielką potrzebę podziwu i nierzadko niewystarczająco rozwiniętą zdolność do empatii. Jest to jednak część młodzieńczego rozwoju, która z czasem mija. Narcyzm może jednak przybrać destrukcyjne zachowania w dzieciństwie i młodości. Osoby dotknięte chorobą izolują się z powodu ich niewystarczającej zdolności do nawiązywania relacji. W rzeczywistości narcystyczne cechy mają osoby, które łatwo ulegają zranieniu oraz rozwijają tendencje autodestrukcyjne, ponieważ nie odpowiadają w pełni wyobrażonemu obrazowi siebie. Większość z nich bardzo cierpi z powodu swoich narcystycznych nawyków. Poczucie własnej wartości czerpią głównie z uznania innych. Jeśli nie zrozumieją swoich problemów i nie skorzystają z pomocy psychologa, często popadają w zwątpienie, a nawet w depresję. Osobowość narcystyczna – czym jest? Potocznie „narcyzem” nazywana jest osoba, która wykazuje wyraźny egoizm, arogancję i podziw dla samego siebie. Z drugiej strony narcystyczne zaburzenie osobowości to zaburzenie, w którym brakuje poczucia własnej wartości i pojawia się silna wrażliwość na krytykę. Te cechy przeplatają się z wyraźnym samouwielbieniem i przesadną próżnością oraz wygórowaną zewnętrzną pewnością siebie. Ta ostatnia pomaga osobom dotkniętym zaburzeniem zrekompensować ich niską samoocenę. Osoby z osobowością narcystyczną zwykle prezentują się światu zewnętrznemu jako świetni, idealni, piękni, doskonali. Na przykład podkreślają swoje osiągnięcia zawodowe, wydają się być bardzo świadomi swojego statusu społecznego lub mają skłonność do korzystania z ekskluzywnych rozrywek. Często przeceniają własne umiejętności lub przedstawiają je jako lepsze, niż są w rzeczywistości. Ponadto mają tendencję do kłamania, zwykle w celu zwrócenia uwagi na siebie, zdobycia uznania lub postawienia na swoim. Z powodu braku empatii często zachowują się wobec innych w taki sposób, w jak sami nie chcieliby być traktowani. Wykorzystują innych lub z zazdrości niszczą ich osiągnięcia. Uważa się, że zaburzenie to dotyka mniej niż jeden procent populacji. 75% narcyzów to mężczyźni, a 25% to kobiety. Osobowość narcystyczna jest często diagnozowana wraz z zaburzeniem osobowości typu borderline. Osobowość narcystyczna – cechy Według DSM (podręcznika klasyfikacji zaburzeń psychicznych) osoby dotknięte narcystycznym zaburzeniem osobowości mają przesadne wyobrażenie o tym, jak bardzo są ważne. Oczekują, że będą nieustannie podziwiane i chwalone przez innych. Jednocześnie mogą jedynie w ograniczonym stopniu przyjmować perspektywę innych ludzi. Zaburzenie zaczyna się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości. Osobowość narcystyczną diagnozuje się, gdy zostanie spełnione co najmniej pięć z następujących kryteriów: Zawyżone poczucie własnej wartości: wyolbrzymianie swoich osiągnięć i talentów lub oczekiwanie, że zrobią to fantazjami o nieograniczonym powodzeniu, sukcesie, mocy, blasku, urodzie lub idealnej we własną „wyjątkowość” i nadmiernego oczekiwania w kwestii automatycznego spełniania życzeń lub szczególnie przychylnego traktowania przez innych do osiągania własnych empatii, czyli brak chęci rozpoznawania, akceptowania lub wczuwania się w uczucia i potrzeby innych,Częsta zazdrość o innych lub myśl, że inni są wyniosłe zachowania lub poglądy. W przeciwieństwie do DSM, narcystyczne zaburzenie osobowości jest wymienione w ICD-10 tylko w kategorii „inne określone zaburzenia osobowości”, ale nie jest tam opisane bardziej szczegółowo. Związek z narcyzem – jak wygląda? Narcyz na pierwszy rzut oka wydaje się niezwykle uroczy, atrakcyjny i interesujący, ponieważ bardzo łatwo jest nawiązać z nim rozmowę. Na początku fajnie spędza się z nim czas, ale później kontakt z nim wyczerpuje Twoją energię. Ze względu na tendencję do pokazywania się szczególnie wspaniale przed innymi, mówi więc prawie wyłącznie o sobie, o sobie i jeszcze raz o sobie oraz swoich planach. Jego przemówienie jest nieodpowiednio długie i szczegółowe. Często nie podejmuje powierzchownych tematów w codziennej rozmowie, ponieważ dla niego służy ona czemuś innemu. Ostatecznie chodzi o jak najlepsze zaprezentowanie siebie. Życie z osobą o osobowości narcystycznej jest przeplatane dramatami i emocjonalnym rollercoasterem. Często wielkie, wspólne plany spełzają na niczym, bo nagle inne rzeczy stają się dla narcyza bardziej interesujące. Poczucie własnej wielkości w połączeniu z poczuciem uprzywilejowania i wyraźną potrzebą podziwu, przy niewystarczająco rozwiniętej empatii, utrudnia tworzenie trwałych relacji. O prywatnych problemach, czy troskach opowiada w sposób niezwykle szczegółowy, rozwlekły. Jest nastawiony jedynie na zrozumienie, uznanie i pochwałę. Nie bierze pod uwagę uczuć i wrażliwości rozmówcy. Często mówi rzeczy, które ranią innych, nie okazuje najmniejszych wyrzutów sumienia. Kończy związek lub przyjaźń, gdy tylko nie są już dla niego przydatne, a cel został osiągnięty. Czyniąc to, może nawet nie zdawać sobie sprawy z krzywdy, którą wyrządza swoimi uwagami i zachowaniem. Narcyz oczekuje, że dostanie wszystko, czego chce lub myśli, że potrzebuje, niezależnie od tego, co to oznacza dla innych. Domaga się, aby inni dostosowali się do jego potrzeb. Zwykle zawiera przyjaźnie lub związki partnerskie tylko wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że druga osoba będzie na tyle słaba, by służyć jego celom lub wzmocni jego samoocenę. Narcyz w większości nie jest w stanie dostrzec potrzeb, pragnień, nadziei i uczuć nawet tych, którzy są mu najbliżsi. Jeśli mu zaufasz, potraktuje Cię jako swoją „ofiarę” i da złudzenie, że jesteś dla niego niesamowitą, najbardziej czarującą, najbardziej inspirującą osobą na świecie i że jesteście dla siebie stworzeni. Leczenie narcystycznych zaburzeń osobowości Narcystyczne zaburzenie osobowości leczy się przede wszystkim psychoterapią. Jednak osoby dotknięte chorobą rzadko podejmują terapię z własnej inicjatywy. Powodem zgłoszenia się do psychoterapeuty są zwykle inne zaburzenia psychiczne, zwłaszcza depresja. Jeśli jednak ktoś z bliskich osób ma narcystyczną osobowość, postaraj się go przekonać do spotkania z psychologiem. Stabilna, doceniająca relacja terapeutyczna jest niezbędnym elementem walki z narcyzmem. Osobliwości pacjenta nie będą oceniane moralnie, a zamiast tego terapeuta skupi się na rozwiązaniu bardzo konkretnych problemów i doświadczeń. W ten sposób można dojść do wypracowania kompromisu, pokonania charakterystycznych trudności w związkach oraz stopniowej zmiany. Ponadto podejmowane są próby zmiany niekorzystnych wzorców myślowych, na przykład idei ciągłego doceniania i budowania swojej samooceny na podstawie opinii innych ludzi. W kontakcie z zaufanym psychologiem pacjent uczy się również rozwijania empatycznych zachowań i rozumienia tego, jak jego zachowanie może wpływać na innych. Terapia psychologiczna może prowadzić do wnikliwego wglądu i opadnięciu maski, którą zakłada narcyz. Lustrzana tafla, która go chwaliła, w końcu pęka, a wraz z nią kończy się udawanie i odkrywanie prawdziwego siebie. RZECZY NIEWAŻNE Brian Patten Co koty pamiętają z dni?Pamiętają, jak wraca się z zimna, i miejsce najcieplejsze, i gdzie dostają jeść. I gdzie zadano im ból, pamiętają wrogów, nerwowość ptaków, ciepłe opary ziemi, użyteczność kurzu. Pamiętają skrzypienie łóżka, krok właściciela, smak ryby, cudowną śmietanę. Koty pamiętają z dni to, co ważne. Wspomnieniom bez wartości pozwalają odejść i zapadają w sen mocniejszy niż my, którym pęka serce, bo pamiętamy tyle rzeczy nieważnych. Z okazji dnia baby – ale też na każdy moment zwątpienia w płeć brzydką, jesienne szarugi i dziesięcioletnie związki... lista najpiękniejszych, najprzystojniejszych, najbardziej czarujących i mokroczyniących facetów, jakich znała nasza planeta. Niektórzy nie istnieją. Niektórzy są gejami. Ale zawsze przecież mamy lewą rękę. Hugh Laurie / dr House Zniewalająca nonszalancja, inteligencja i poczucie humoru. U jednego i drugiego. A do tego pięknie się starzeje i gra na fortepianie. Laurie jest Anglikiem, ale specjalnie dla roli Gregorego Housa nauczył się amerykańskiego akcentu. Nie każdy zna Hugha Lauriego sprzed serialu „House MD”, a warto zapoznać się chociażby z programem „A bit of Fry and Laurie„, gdzie poza masą świetnych skeczy można też pooglądać takie perełki. Neil Patrick Harris / Barney Stinson Nawet ładny nie jest, a jednak piękny. Gej, który gra hiperheteroseksualnego Barney’a Stinsona w serialu How I Met Your Mother. W tej postaci kocha się każdy, niezależnie od płci i bez niej HIMYM byłby straszną nudą. Barney jest uwodzicielem wszechczasów i bardziej od kobiet kocha tylko swoje markowe garniaki – a Neil był kiedyś młodocianym lekarzem a teraz rozwala publiczność talentem komicznym. Sir Sean Connery Facet, w którym kocha się każda normalna kobieta. Jest Szkotem. Jeśli to nie wystarczy – grał Bonda. Jeśli wciąż mało – z wiekiem robi się coraz przystojniejszy. No i ma głos. I przypomina mojego tatę. Jude Law Kiedyś myślałam, że to po prostu ładny chłopiec, a tacy mnie nie kręcą. Potem okazało się, że facet poza urodą ma też niebywały talent aktorski. Tym, których kręci tematyka uwodzenia, polecam film „Alfie” z Judem w roli głównej. Dla reszty – doskonały „Sleuth„, gdzie gra właściwie tylko z Michaelem Cainem. Oba filmy powstały na bazie sztuk teatralnych a bohaterowie to złożone, głębokie postaci. Jude daje radę. Chuck Bass Celowo nie piszę o aktorze, który gra tę rolę w serialu „Gossip Girl”, bo o aktorze nic nie wiem. Ale Chuck… Poza tym, że czasem zachowuje się jak idiotka (ale to już wina scenarzystów, którzy z sezonu na sezon mniej się chyba starają), Chuck jest typem niegrzecznego chłopca, który ma na koncie parę wyskoków, pije whisky, ubiera się elegancko, mówi niskim, spokojnym głosem i wydaje mu się, że wszystko mu wolno. Bo wolno. Bo „I’m Chuck Bass„. Gdybym miała kilka lat mniej i gdyby tylko nie wyglądał jak mój przyjaciel… ho ho… kto wie… Jean Dujardin O nim wiem tylko, że grał w „Les Infideles” i w „the Artist” oraz że jest francuskim aktorem. Nie widziałam z nim żadnego filmu. Widziałam jednak poniższy plakat i to wystarczyło, żeby faceta umieścić w dzisiejszym wpisie. Dzień dobry, Jasiu z Ogródka. Clive Owen To jest dopiero mokroczyniący aktor… Nie ważne, czy film jest dobry – jeśli gra w nim Clive, obejrzę z przyjemnością. Nie wiem, czy to ten brytyjski akcent, ta twarz – czy wciąż robi na mnie wrażenie postać lekarza z filmu „Beyond Borders„. Dla tej postaci obejrzałam film ze cztery razy, a jest dłuugi. Brad Pitt Nie mogło go zabraknąć, choć odkąd jest z Angeliną, podoba mi się jakby mniej… Dwie moje ulubione Brada role to oczywiście ta z „Fight Club” oraz z „Troi”. Wiem, że dałam się uwieść hollywoodzkiej stylistyce, ale Achilles w jego wykonaniu był boski – choć dużo bliższa jest mi w Iliadzie postać Hektora. Ja po prostu nie mogę się oprzeć tej jednej scenie. Chris Vance Był całkiem niedawno taki serial „Mental”. Opowiadał o psychiatrze, który stosuje dość niekonwencjonalne metody w swojej praktyce. Niestety serial upadł, a szkoda, bo czuję duży niedosyt Chrisa. Mam nadzieję, że ktoś go wyłapie i zatrudni do jakiegoś telewizyjnego tasiemca, żebym go sobie mogła aplikować przynajmniej raz w tygodniu. Coś ma facet w uśmiechu i głosie, że chcę więcej. Aaa… grał przez chwilę w Dexterze też. I też mi się podobał. Eric Northman Alexander Skarsgård gra tego urokliwego wampira w serialu „True Blood”. Eric wizualnie zupełnie mi się nie podoba, ale podobnie jak cała masa innych fanek serialu – i ja dałam się uwieść tej złej, czasem okrutnej postaci, która ma w sobie dużo więcej seksu i ikry niż główny bohater – Bill Compton. Karol Paciorek Bo wszystkie kochają lekko stronniczego Włodka, to ja będę kochać Karola. Nawet w wąsie mokroczyni. PS. Nie wymieniłam mężczyzn mojego życia, bo z oczywistych względów przyćmiliby powyższą jedenastkę. To wcale Was, drodzy mężczyźni mojego życia, nie zwalnia z obowiązku wysłania mi kwiatów na dzień kobiet. . Czy jest dysmorfofobia? Dysmorfofobia ( z Dysmorphic Disorder, BDD- cielesne zaburzenie dysmorficzne) zalicza się do zaburzeń psychicznych charakteryzujących się ciągłym obsesyjnym przekonaniem o defektach własnego wyglądu zewnętrznego. Słowo wywodzi się i z języka greckiego w, którym dysmorphia oznacza brzydotę. Wśród naukowców i psychologów często określana jako lęk przed brzydotą. BDD jest zaliczane do zaburzeń obsesyjno- kompulsywnych, w których pacjent ma tendencje do wyolbrzymiania swoich defektów np: zbyt mała w jego opinii gęstość włosów, zbyt duży nos czy odstające ucho. Gdy defekty jednak nie są dostrzegane przez osoby z zewnątrz wówczas możemy mówić o dysmorfofobi nieurojeniowej natomiast w przypadku chorych zmagających się z dysmorfofobią o charakterze urojeniowym pacjent fiksuje się na mankamentach swojego wyglądu , które w rzeczywistości nie istnieją. Według badań zachorowalność na BDD może sięgać około trzech procent populacji między szesnastym a trzydziestym rokiem życia. Jednak w Polsce zaburzenie jest jeszcze mało znane i wciąż brakuje szczegółowo przeprowadzonych badań dotyczących dysmorfofobi. Według Pani Dr hab. n. med. Ireny Waleckiej , Kierownika Kliniki Dermatologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, w Polsce mamy dużo większą zachorowalność na BDD. Zdaniem Pani Dr problem może dotyczyć zbyt późnego wykrycia zaburzenia z uwagi na wstyd i lęk z jakim mierzy się chory. Pacjenci bardzo często wybierają w pierwszej kolejności specjalistę dermatologa, chirurga plastycznego niż gabinet psychologa. Przyczyny dysmorfofobi Podłoże zaburzenia dysmorfofobi jest ciągle nieznana. W literaturze uznawana jest jako zaburzenie ,,heterogenne’’(4). Według naukowców jedną z przyczyn rozwoju BDD mogą być ,, dysfunkcje w obwodzie podkorowym czołowym i obszarach korowych prawego płata skroniowego, płatów ciemieniowych i struktur limbicznych”(4). Dodatkowo jako przyczynę zachorowalności możemy zaliczyć również czynniki środowiskowe, genetyczne, psychologiczne i kulturowe. Na rozwój dysmorfofobi mogą wpływać predyspozycje genetyczne w rodzinie np.: nerwica, schizofrenia czy zaburzenia obsesyjno-kompulsywne . Odnosząc się do czynników kulturowych, które zostały ściśle narzucone przez media, w dzisiejszych czasach kanony piękna mogą wpływać na rozwój BDD z uwagi, że jednostki dążą do perfekcyjnego wyglądu pozbawionego wszelkich mankamentów estetycznych chcąc upodobnić się do ikon modelingu, kina czy influenserów. Przyczyny rozwoju BDD upatruje się również w środowisku w jakim jednostka dorastała bądź funkcjonuje obecnie. Rozwoju zaburzenia specjaliści dopatrują się w wieku dorastania, który jest niezwykle ważnym okresem w kształtowaniu się psychiki oraz akceptacji człowieka. Wynika to z faktu czy pacjent doświadczył przykrych sytuacji ze strony rówieśników czy był wyśmiewany z powodu mankamentów wyglądu zewnętrznego ( ,, ale Ty jesteś gruby”, ,,jezu twój nos jest ogromny jak u czarownicy”, ,, przypominasz ufo’’, ,, nie jedź słodyczy bo jesteś tak gruby’’). Wszystkie takie informacje docierające do osoby w okresie adolescencyjnym mogą mieć negatywne konsekwencje podczas kształtowania się obrazu własnego ja i mogą skutkować rozwojem różnorodnych zaburzeń przychicznych np.: dysmorfofobi. Objawy dysmorfofobii Nie zawsze przesadne zwracanie uwagi na swój wygląd zewnętrzny może prowadzić do rozwijającego się zaburzenia. Czasami może to być związane z przewrażliwieniem na punkcie aspektów wyglądu zewnętrznego, czy niską samooceną wiec na podstawie tego nie możemy stwierdzić czy mówimy już o zaburzeniu. Jednak w przypadku kiedy u pacjenta zauważamy poniższe objawy możemy wnioskować o dysmorfofobi. Do najczęstszych symptomów osób cierpiących na BDD możemy zaliczyć zaburzenia urojeniowe, które skupiają się na przesadnej koncentracji pacjenta na swoim wyglądzie (np.: wybiera daną cześć swojego ciała) przenosząc negatywne myśli i fiksację. Dodatkowo osoby z dysmorfofobią często noszą lusterka nie rozstając się nawet na krok ze swoim lustrzanym negatywnym w ich ocenie odbiciem. Bardzo często maskują dane mankamenty ukrywając je przed światem przy pomocy kosmetyków czy ubrań. Unikają kontaktów towarzyskich. Uporczywie chcą wyeliminowania defektów poprzez odwiedzanie gabinetów medycyny estetycznej, klinik chirurgii plastycznej. Chorym w głowie często towarzyszą pytania czy ja dobrze dzisiaj wyglądam? Czy mój mankament jest widoczny? Czy ja powinnam wyjść z domu z takim wyglądem? Według naukowców przeprowadzających badania na temat dysmorfofobi uporczywe myśli mogą trwać nawet od trzech do ośmiu godzin dziennie. BDD może dodatkowo współwystępować z takimi zaburzeniami jak depresja, fobia społeczna, trichotillomania zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, zaburzenia odżywiania, schizofrenia, samookaleczanie czy myśli samobójcze. U niektórych przypadków osób chorych może pojawić się rzadko spotykane zaburzenie apotemnofilii. Dysmorfofobia a wlosy? Dr Katharine Philips w swojej książce ,, The Broken Mirror: Understanding and Treating Body Dysmorphic Disorder’’ porusza jako pierwsza temat zaburzenia dysmorfofobii .W badaniach przeprowadzonych pod kierownictwem dr Katharine Philips, na ponad pięciuset chorych wskazano, na jakich częściach ciała koncentruje się ich uwaga najczęściej. To właśnie problemy z włosami pojawiły się na drugim miejscu w przypadku aż pięćdziesięciu sześciu procent chorych. Najczęściej włosy zaraz za skórą były przyczyną niezadowolenia z naszego wyglądy zewnętrznego i powodowały u większości badanych największy problem. Pacjenci skarżyli się na brak odpowiedniej gęstości, wypadanie, przerzedzenia. Bardzo często słyszymy ,że piękne i gęste włosy to największy atrybut kobiecości. Jednak kondycja Naszych włosów zależy od stanu Naszego organizmu. Przyczyn wypadania włosów jest bardzo wiele i zależą od wielu czynników: problemów hormonalnych, niedoborów witaminowych, złej diety, naszego trybu życia czy kondycji psychicznej. Jednak w dobie dzisiejszych zaawansowanych technologii zarówno w medycynie czy trychologii jesteśmy w stanie radzić sobie nawet z najbardziej skomplikowanymi przypadkami. Dysmorfofobia a skóra Według badań przeprowadzonych przez Dr Katharine Philips to właśnie siedemdziesiąt trzy procent chorych wskazało skórę jako obiekt częstych fiksacji. Bardzo często problemy związane z trądzikiem nasilały objawy brzydoty wobec własnej skóry. Osoby zmagające się z BDD, którym towarzyszył trądzik bardzo często podczas codziennego funkcjonowania ustawiały twarz pod odpowiednim kątem aby światło nie padało na cerę chorego, parę razy dziennie odwiedzały toaletę w celu ukrycia zmian skórnych przy pomocy odpowiednich kosmetyków, dodatkowo uzależniały się od izotroteiny, która oprócz stanów zapalnych niwelowała świecenie. Bardzo często osoby chorujące na dysmorfofobie po ,, wyleczeniu’’ jednego defektu ,, przypominają’’ sobie o następnym. Według statystyk osoby zmagające się z cielesnym zaburzeniem dysmorficznym w ciągu życia nie akceptują od pięciu do siedmiu części swojego ciała. Dysmorfofobia a leczenie Pacjent z zaburzeniami BDD ma trudności z funkcjonowaniem w społeczeństwie, przejawia trudności w kontaktach interpersonalnych a narastająca izolacja od społeczeństwa powoduje, że osoba chora staje się samotna i uzależniona od najbliższych. Wczesna interwencja w postaci pomocy choremu zapewnia szybszy powrót do codziennego funkcjonowania. Podstawą leczenia zaburzeń dysmorficznych jest postawienie odpowiedniej diagnozy przez lekarza psychiatrę lub psychologa. Dzięki odpowiednim narzędziom diagnostycznym: wywiadom, testom stwierdzającym odpowiednią jednostkę chorobową specjalista jest w stanie rozpocząć terapię. Najpopularniejszą metodą stosowaną w przypadku pacjentów ze stwierdzonym BDD jest terapia poznawczo-behawioralna ( ang. cognitive-behavioral therapy – CBT). CBT pomaga pacjentowi zrozumieć przyczynę własnych zachowań i pokazuje schematy walczenia z zaburzeniem w życiu codziennym. Dodatkowo dobrze aby terapia zawierała również technikę ekspozycji i powstrzymania reakcji (ang. exposure with response prevention – ERP. Technika ERP jest formą psychoterapii behawioralnej stosowanej w przypadku leczenia zaburzeń lękowych. Technika polega na prezentowaniu pacjentowi sytuacji lub przedmiotów wzbudzających jakąkolwiek w nim formę lęku. Zadaniem terapii jest maksymalne zredukowanie strachu odczuwanego przez pacjenta Dodatkowo jeżeli osobie chorej towarzyszą współistniejące objawy np: depresja stosowana jest farmakologia. Do najczęstszych leków zalicza się: antydepresanty, klomipraminę (TCA), fluwoksaminę (SSRI (5),(6) Dysmorfofobia została w ostatnich latach uznana za jedno z coraz częściej rozwijających się schorzeń w dziedzinie psychologii i psychiatrii. To bardzo ciężkie zaburzenie z , którym z roku na rok zmaga się coraz więcej populacji. Nie leczona choroba podobnie jak wszystkie inne rzutuje zarówno na nasz organizm ale i życie prywatne oraz zawodowe. Kult bycia perfekcyjnym sprzyja rozwojowi zaburzenia ponieważ rośnie procent operacji plastycznych, zabiegów z zakresu medycyny estetycznej, którym poddają się osoby między osiemnastym a trzydziestym rokiem życia. W większości przypadków zabiegi z zakresu chirurgii plastycznej pomagają zlikwidować defekty z, którymi się zmagamy od lat natomiast zgłasza się coraz więcej osób chcących stworzyć wyimaginowany obraz własnego ja. Pamiętajmy ,że zdrowie psychiczne odgrywa bardzo ważny aspekt w Naszym życiu i w przypadku kiedy zaczynamy zauważać problem korzystajmy z pomocy wykwalifikowanych specjalistów ponieważ to może pomoc Nam zaprzestać rozwojowi zaburzenia w początkowej fazie. Bibliografia: 1).Katherine The broken mirror: undrstanding and treating body dysmorphic disorder. Oxford:Oxford University Press, 2005, ISBN 978-0-19-516718-4 2) Katharine A. Phillips, Eric Hollander, Treating body dysmorphic disorder with medication: Evidence, misconceptions, and a suggested approach, „Body Image”, 5 (1), 2008, s. 13–27,DOI: PMID: 18325859, PMCID: PMC2705931. 3) Katharine A. Phillips i inni, Body dysmorphic disorder: treating an underrecognized disorder, „American Journal of Psychiatry”, 165 (9), 2008, s. 1111– 4) Małgorzata Urban, Jolanta Rabe-Jabłońska, Urojenia zmiany płci i dysmorfofobia w obrazie 6) 5)Konferencja „Polka w Europie” 6) Jonathan C. Ipser, Candice Sander, Dan J. Stein, Pharmacotherapy and psychotherapy for body dysmorphic disorder, „Cochrane Database of Systematic Reviews 2009, Issue 1. Art. No.: 7) Kevin Hong, Vera Nezgovorova, Eric Hollander, New perspectives in the treatment of body dysmorphic disorder, „F1000Research”,

kto jest najpiękniejszy na świecie